طبیعت

کوه‌ها

قفقاز بزرگ در تمام مرز شمالی کشیده شده و واقعاً بلند است: شخارا، بلندترین قله کشور، کمی بیش از ۵٬۰۰۰ متر ارتفاع دارد و کوه کازبک چندان از آن عقب نیست. گودائوری، پیست اصلی اسکی، حدود دو ساعت از تفلیس در جاده شمال فاصله دارد، میان تقریباً ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۳۰۰ متری قرار گرفته و فصلش از دسامبر تا آوریل ادامه دارد.

پشت این رشته‌کوه، سوانتی است؛ آن‌قدر بلند که تا همین سال‌های اخیر بخش زیادی از سال عملاً دست‌نیافتنی بود. روستاهایش پر از برج‌خانه‌های سنگی قرون وسطایی است و اوشگولی در ارتفاع حدود ۲٬۱۰۰ متری از بلندترین سکونتگاه‌های پیوسته مسکونی اروپاست. سوانتی بالا از سال ۱۹۹۶ در فهرست یونسکو است.

ساحل

ساحل دریای سیاه از نظر آب‌وهوا کشور دیگری است. آجارا، اطراف باتومی، نیمه‌گرمسیری و از پرباران‌ترین نقاط اروپاست — سالی خیلی بیش از دو متر باران — و همین است که چای و مرکبات در آن رشد می‌کنند و بلوار ساحلی‌اش نخل و مگنولیا دارد. پارک ملی متیرالا، نیم‌ساعت داخل خشکی، جنگل بارانی معتدل است.

و بخش‌هایی که کسی انتظارش را ندارد

میان این دو سر، گرجستان نیمه‌بیابان هم دارد — واشلوانی نزدیک مرز آذربایجان — و مرتع کوهستانی در بورجومی-خاراگائولی و غارهای طولانی آهکی در ایمرتی. برای کشوری به وسعت ایرلند، همین گستره از ساحل نیمه‌گرمسیری تا ارتفاعات آلپی در فاصله یک روز رانندگی چیزی است که بیش از همه مردم را غافلگیر می‌کند.